Jego dochody pomnażały liczne dzierżawy. W 1728 roku przejął spod zastawu J. Matuszkiewicza dobra Jelna, hetmana Pocieja. Wydzierżawił w latach 1738/9 Dąbrownę od Sapiehów i Potockich, co wg J. S. Sapiehy dla właścieli było bardzo niebezpieczne, bo Sołłohub miał „niepomiarkowany do tego hrabstwa apetyt”. Sapiehowie oddali mu w 1741 roku Czereję, a w 1744 Łunnę i Wolę. Trzymał także dobra radziwiłłowskie: Bielicę, Lipcziną, Dokudów oraz Dawidgródek. Pozostawione przez niego zastawy wynosiły łącznie 782 051 złp., poza tym dłużnicy byli mu winni 68 916 złp. Jego synowie dopominali się jeszcze w Królewcu o 40 tys. złp. za towary zarekwirowane po jego śmierci jako rekompensatę za długi Sapiehów. O zasobach finansowych świadczy fakt starania się na przełomie lat 1747/8 o kupno dużych dóbr szkłowskich od woj. Ruskiego Augusta Czartoryskiego. Sumę 22 mln złp. uznał za przewyższające jego możliwości finansowe, zrezygnował również z powodu niezdecydowania Czartoryskiego i braku wystarczających danych o dochodowości Szkłowa. Własność Sołłohuba uzupełniały królewszczyzny. Od Stanisława Leszczyńskiego otrzymał w 1708 dzierżawę Mergutroki. W 1713 brat Adam Kazimierz scedował mu wsie: Łowmiany, Dawidzany i Dulby (na Żmudzi).