W małżeństwie dopuszczalna była poligamia (według niektórych również poliandria). Funkcjonowała ona jednak przede wszystkim wśród wyższych warstw społecznych. Kapłan mógł posiadać tylko jedną żonę. Kwestią sporną jest dopuszczalność kazirodztwa. Według niektórych badaczy było ono dozwolone i powszechne (stąd czasem upatruje się w nim jedną z przyczyn upadku cywilizacji staroegipskiej), według innych było zabronione, a jedynym wyjątkiem była rodzina królewska, w której małżeństwa kazirodcze miały uzasadnienie religijne. Nie istniało rozróżnienie na dzieci ślubne i nieślubne, ich sytuacja prawna była identyczna.
Do spadku po zmarłym uprawnione były wszystkie jego dzieci, bez względu na płeć i dziedziczyły w częściach równych.
W źródłach egipskich znaleźć można najstarszą znaną nam definicję prawa własności – Jego majątek jest jego własnością, może on go dać komu zechce (ok. 1200 – 1090 r. p.n.e.). Definicja ta akcentuje prawo rozporządzania rzeczą (ius disponendi w prawie rzymskim) jako podstawowe uprawnienie jej właściciela.
Źródłem zobowiązania była przysięga, stanowiąca podstawę stosunku obligacyjnego między wierzycielem a dłużnikiem. Od VII w.