Józef Prozor herbu własnego (ur. 14 marca 1723 w Bobcinie, zm. 22 października 1788 w Siehniewiczach) – wojewoda witebski w latach 1781–1787, kasztelan witebski 1774–1781, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1781 rokuZłota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 135., starosta kowieński od 1764, generał major armii Wielkiego Księstwa Litewskiego od 1762, członek Rady Nieustającej w 1776 roku, podstarości kowieński, wojski kowieński w 1755 roku, starosta kowieński w 1764 roku, obersztelejtnant Jego Królewskiej Mości w 1756 roku, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Syn podstolego, a następnie wojskiego kowieńskiego Stanisława Prozora i Róży z Syruciów. Brat Judyty, żony pamiętnikarza Ignacego Błażeja Łopacińskiego.
Kształcił się w Akademii Rycerskiej w Lunéville, którą opuścił w 1741 roku. Wyjeżdżając z Lotaryngii, otrzymał patent na porucznika piechoty Księstw Lotaryngii i Baru. W zrobieniu kariery Prozorowi wydatnie pomógł jego wuj, kasztelan witebski Szymon Syruć (później także ojczym pierwszej żony Józefa Prozora, Felicjanny z Niemirowiczów-Szczyttów)Józef Prozor, [w:] Polski Słownik Biograficzny t. 28 s. 532..