Kriukowej, nad grobem jej męża. Jest to jedyna do dziś ocalała i czynna cerkiew na Cmentarzu Wołkowskim. 1910–1913 – według projektu A.P. Aplaksina wzniesiono cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy. 1920–1930 – cmentarz pomniejszono, zniszczono wiele grobowców i pomników, część grobów została przeniesiona. 1932 – zburzono cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej. 1935 – zburzono cerkiew Wszystkich Świętych. 1937 – cerkiew Obrazu Zbawiciela przebudowano dla cechu zakładu Monumentskulptura. W okresie Blokady Leningradu na cmentarzu miały miejsce masowe pochówki, oznaczone pomnikami. Obecnie na cmentarzu nie dokonuje się nowych pochówków.
Część luterańska Cmentarz luterański został założony w drugiej połowie XVIII wieku, na drugim brzegu rzeczki Wołkowki. W tym czasie znaczna część mieszkańców miasta była wyznania luterańskiego. Byli to głównie Niemcy, ale też Francuzi, Holendrzy i Anglicy. Pierwszy pochówek, niemieckiego kupca Johanna Bretfelda miał tam miejsce w 1773 r. Przez długi czas cmentarz nazywany był bretfeldowym. Nadzór nad cmentarzem miał najbogatszy w tym czasie zbór Świętych Piotra i Pawła. Pierwszeństwo przy przydziale miejsc na pochówek mieli członkowie tego zboru i zboru św. Anny. Cmentarz podzielono na linie i sektory, w zależności od lokalizacji obowiązywały różne ceny za miejsce.