Aleksander Januszkiewicz (ur. 17 lutego 1872 we wsi Zarudyńce (obecnie Зарудинці) k. Niemirowa, zm. 24 grudnia 1955 w Kaliszu) – polski lekarz, profesor nauk medycznych, przewodniczący Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego w latach 1923–1939, rektor Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie w latach 1930–1932. Ojciec Stanisława Januszkiewicza.

Życiorys Był synem Mariana Januszkiewicza, ziemianina, i Walentyny z d. Regulskiej. Do roku 1893 uczęszczał do gimnazjum w Niemirowie, medycynę zaś studiował na Uniwersytecie Kijowskim w latach 1893–1899. Uzyskał dyplom cum eximia laude, a następnie specjalizował się (w zakresie interny) u prof. W.P. Obrazcowa (1899–1904 i 1906–1914) oraz u prof. anatomii patologicznej i bakteriologii, Włodzimierza Wysokowicza (1899–1902), a także – już w Berlinie – u prof. Ernesta von Leydena, K.A. Ewalda i Georga Klemperera (1906). W 1900 ożenił się z Joanną Peszyńską.

Dwukrotnie służył w wojsku rosyjskim: w czasie wojny rosyjsko-japońskiej (1904–1905) i podczas I wojny światowej.