Ówczesna krytyka chwaliła naturalny talent pisarski Scholtisa i jego niezwykłą moc dobitnego przekazu treści.
W okresie narodowego socjalizmu publikował w prasie, będąc jednak w 1941 roku mocno atakowany przez część pisarzy niemieckich za wątki z jego twórczości, nie pasujące do rządzącej wówczas idei.
Po II wojnie światowej nie mógł się przebić ze swoją literaturą regionalną (Heimatliteratur). Następnie, w 1959 napisał jeszcze swoją autobiografię Pan z Bolacic i otrzymał nagrodę imienia Andreasa Gryphiusa, którą przyznaje się autorom poruszającym zagadnienia historii i kultury niemieckiej w Europie Środkowo-Wschodniej i dążącym do pojednania między Niemcami a ich sąsiadami.
W początku lat 60. Scholtis zaangażował się szerzej w działalność na rzecz pojednania z Czechosłowacją i Polską i sporządził popularną relację z podróży do tych krajów, w której dosyć ciepło odnosił się do osiągnięć władzy ludowej.
August Scholtis zmarł 26 kwietnia 1969 w Berlinie. Jego spuścizna znajduje się w dziale rękopisów (Westfälisches Handschriftenarchiv) Miejskiej i Krajowej Biblioteki w Dortmundzie.