W latach 1919–1923 pełnił funkcje wicedyrektora i profesora Wydziału Rzeźby i Brązownictwa w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego w Bydgoszczy. W 1923 przeniósł się do Poznania, gdzie objął kierownictwo Wydziału Rzeźby i Brązownictwa w Instytucie Sztuk Plastycznych. Był tymczasowym dyrektorem Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu po oficjalnym zwolnieniu Fryderyka Pautscha w czerwcu 1925 roku i pełni tę funkcję do października, kiedy dyrektorem mianowany został Karol Zyndram Maszkowski.

Od 1935 był prezesem Grupy Artystów Wielkopolskich „Plastyka”. Ponadto w Poznaniu był prezydentem dorocznych Salonów Sztuki, członkiem zarządu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, członkiem komisji kultury i sztuki zarządu miasta Poznania.

W 1940 został wysiedlony z Poznania do Sosnowca. Przez okres okupacji niemieckiej pracował jako robotnik fizyczny oraz organizował tajne kursy z zakresu malarstwa i medalierstwa. Po wojnie zamieszkał w Katowicach, gdzie uczył w Liceum Plastycznym i na kursach w Wojewódzkim Domu Kultury. W 1956 otrzymał nagrodę plastyczną Katowic za całokształt pracy artystycznej.

Od 28 czerwca 1908 był mężem Katarzyny Lach.