Narodowy Plan Rozwoju Gospodarczego (hiszp. Plan Nacional de Estabilización Económica) – plan gospodarczy wprowadzony w 1959 r. w Hiszpanii dla ratowania beznadziejnej sytuacji gospodarczej państwa spowodowanej przez izolacyjną politykę dyktatora gen. Francisco Franco.
Sytuacja przed wprowadzeniem planu W 1956 roku Hiszpania była praktycznie w stanie upadłości, jej gospodarka była niestabilna. Inflacja rosła w zastraszającym tempie. Były to konsekwencje samowystarczalnej i izolacjonistycznej polityki rządu generała Franco. W tym czasie Hiszpania razem z Portugalią były najbiedniejszymi państwami Europy.
Nowy rząd Ta sytuacja spowodowała potrzebę zreformowania systemu gospodarczego panującego w Hiszpanii. Tak więc, w 1957 roku został utworzony nowy rząd, w którym sprawami gospodarczymi zajmowali się nowi ministrowie, tzw. Technokraci, którzy byli związani z katolickim stowarzyszeniem Opus Dei. Stanowisko Ministra Handlu pełnił Alberto Ullastres, a Ministra Administracji Mariano Navarro Rubio. Stworzyli oni Narodowy Plan Rozwoju Gospodarczego, który był niezbędny do umocnienia rozwoju gospodarczego kraju. Nie wszyscy politycy byli entuzjastycznie nastawieni do tej reformy, np.: Franco i Carrero Blanco.