Płótno w sposób dobitny ukazuje hierarchizację, lud klęczy i zwraca się do mnichów, a ci są pośrednikami pomiędzy nim a Matką Boską. Takie ujęcie jest zgodne z na nowo propagowaną przez kontrreformację surową hierarchią kościelną. Lud tutaj nie ma bezpośredniego dostępu do Madonny i musi korzystać z pomocy świętych. Madonna Caravaggia siedzi na tronie i jako jedyna widoczna jest w całości. Jeden kierunek światła i modelunek ciała wyrażony jest poprzez kontrast jasności i mroku. Części ciała są odpowiednio oświetlone. Obraz jest kolorystycznie rozczłonkowany na trzy strefy, górna i dolna są silnie ograniczone plamami koloru, a w środkowej panują głównie barwy czerni i bieli. Jednakże kolor pełni tu tylko pomocniczą rolę, scena „rzeźbiona” jest za pomocą światłocienia, który podkreśla kontrast pomiędzy światłością boskości Dzieciątka a ciemną stroną ziemskiej rzeczywistości.
Madonna Różańcowa jest pierwowzorem barokowego obrazu ołtarzowego.
Przypisy
Bibliografia Sztuka Baroku. Architektura, rzeźba, malarstwo, wyd h.f.ullmann, 2007, .
Kategoria:Obrazy Caravaggia Kategoria:Święty Dominik Guzmán na obrazach Kategoria:Święty Piotr z Werony na obrazach Kategoria:Obrazy w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu Kategoria:Matka Boska na obrazach