U Ignavusaurus występują pewne cechy zaawansowane, jednak większość jego cech to plezjomorfie. Analiza kladystyczna przeprowadzona przez Knolla potwierdza bazalną pozycję Ignavusaurus wśród zauropodomorfów. Jedynymi taksonami bardziej od niego bazalnymi są Saturnalia, Thecodontosaurus i Pantydraco, natomiast bardziej zaawansowanymi – wszystkie pozostałe zauropodomorfy. Z późniejszej analizy kladystycznej przeprowadzonej przez Apaldetti i współpracowników (2011) wynika jednak, że Ignavusaurus był bazalnym przedstawicielem kladu Massopoda (największego kladu obejmującego Saltasaurus loricatus, ale nie obejmującego Plateosaurus engelhardti) i tym samym był bliżej spokrewniony z zauropodami, niż to wynikało z analizy Knolla; według tej analizy Ignavusaurus był taksonem siostrzanym do rodzaju Sarahsaurus, a oba te rodzaje tworzyły klad siostrzany do kladu obejmującego wszystkich pozostałych przedstawicieli Massopoda poza przedstawicielami rodziny Riojasauridae. Nie wszyscy paleontolodzy zgadzają się, że holotyp Ignavusaurus rachelis faktycznie reprezentuje nieznany wcześniej gatunek zauropodomorfa;