Nawiązywano w ten sposób do rozległego dziedzictwa – obejmującego historię, archeologię, historię literatury, biografistykę i filologięIsidoro Carini, Arcadia dal 1690 al 1890, tom I, Roma 1891; Wanda Roszkowska, Polacy w rzymskiej „Arkadii” (1699-1766), „Pamiętnik Literacki”, roczn. 56: 1965, z. 3, s. 33-41..
Obyczaje i konwencje „Arkadia” była z założenia instytucją o demokratycznym charakterze. W ściśle zhierarchizowanym społeczeństwie stanowym dawała swoim członkom możliwość spotykania się i swobodnej wymiany myśli, bez względu na zajmowaną przez nich pozycję społeczną, światopogląd czy wyznawaną religię. Pełniła więc podobną funkcję, jak powstające w tym samym czasie organizacje wolnomularskie. Po przestąpieniu progów akademii każdy z jej członków porzucał swoją tożsamość na rzecz pasterskiego pseudonimu, by jak równy z równym rozmawiać z innymi jej uczestnikami na tematy dotyczące nie tylko literatury, mimo pierwszeństwa przynależnego jej w toczonych dyskursach. Kilka razy do roku arkadowie organizowali zebrania (w nomenklaturze „arkadyjskiej” nazywane akademiami) oraz dość kosztowne „gry olimpijskie”Wanda Roszkowska, Polacy w rzymskiej „Arkadii” (1699-1766), „Pamiętnik Literacki”, roczn. 56: 1965, z. 3, s.