Konstantin Pietrowicz Nieczajew, ros. Константин Петрович Нечаев (ur. 24 marca 1883 r. w Łodzi w granicach Rosji, zm. 5 lutego 1946 w Czycie) – rosyjski, a następnie chiński wojskowy (generał), emigracyjny działacz polityczno-wojskowy.
W 1902 r. ukończył korpus kadetów w Moskwie, zaś w 1904 r. kawaleryjską szkołę wojskową w Twerze. Uczestniczył w I wojnie światowej w stopniu pułkownika. Został odznaczony Orderem Św. Jerzego 4 klasy. W sierpniu 1918 wstąpił ochotniczo do korpusu gen. Władimira O. Kappela, obejmując dowództwo oficerskiego szwadronu kawalerii. Od 27 sierpnia tego roku dowodził 1 Kazańskim Ochotniczym Pułkiem Kawaleryjskim Ludowej Armii Komucza. Potem stanął na czele Kazańskiego Pułku Dragonów. W marcu 1919 r. awansował do stopnia generała majora. Następnie dowodził Samodzielną Wołżańską Brygadą Kawalerii, rozwiniętą w Wołżańską Dywizję Kawalerii. Uczestniczył w Wielkim Syberyjskim Marszu Lodowym. Od marca 1920 r. był komendantem garnizonu Czyty. Następnie dowodził 1 Mandżurską Dywizją Konną, zaś od pocz. września tego roku 1 Mieszaną Manzurską Dywizją im. atamana Siemionowa w składzie Armii Dalekowschodniej. W 1921 r. awansował na generała lejtnanta. Pod koniec 1921 r. wraz z resztkami wojsk białych przeszedł granicę z Chinami. Zamieszkał w Harbinie. Pracował jako dorożkarz.