Bank Słowiański (niem. Slawische Bank AG) – potoczna nazwa Centralnego Banku Spółdzielczości Polskiej będącego centralą finansową wszystkich spółdzielni oraz banków polskich w Niemczech, z siedzibą w Berlinie. Bank był spółką akcyjną i działał w Niemczech w latach 1933–1939, kiedy został rozwiązany przez władze III Rzeszy, a jego majątek zagrabiono.
Historia W 1931 roku w Niemczech działało 21 polskich kółek kredytowych. Były to m.in., zakładane od 1895 roku, działające głównie na Śląsku i Pomorzu, banki ludowe (Volksbank eingetragene Genossenschaft mit unbeschränkter Haftptlicht), m.in. założony w 1904 w Berlinie Bank Ludowy „Pomoc” oraz założony w 1917 roku Bank Robotników w Bochum.
Bank Słowiański został założony 8 lutego 1933 w Berlinie z inicjatywy Związku Polaków w Niemczech oraz Związku Spółdzielni Polskich w Niemczech. Potocznie nazywano go Bankiem Słowiańskim, ale oficjalna nazwa brzmiała – Centralny Bank Spółdzielczości Polskiej. Instytucja była centralą finansową wszystkich spółdzielni oraz w sumie ok. 35 banków polskich i instytucji finansowych działających w przedwojennych Niemczech.