Kontynuował wykłady na UW po wojnie aż do emerytury w 1963.

W latach 1924–1939 dyrektor stołecznego Muzeum Archeologicznego im. Erazma Majewskiego. W latach 1945–1946 wicedyrektor Państwowego Muzeum Archeologicznego.

Współpracował ponadto z Instytutem Historii Kultury Materialnej PAN oraz Ministerstwem Wyznań Religijnych i Oświaty Publicznej. Od 1921 do 1934 wykładał na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. W latach 1925–1934 prowadził także wykłady na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie.

Pochowany na cmentarzu w Milanówku.

Publikacje Jego zainteresowania obejmowały zarówno archeologię, jak i zagadnienia związane z kulturą oraz sztuką dawnych społeczeństw. Do jego ważniejszych prac należała Historia sztuki najdawniejszych społeczeństw pierwotnych, której pierwsza część ukazała się w Warszawie w 1957 roku. Antoniewicz współpracował z komisją „Międzynarodowego Atlasu Prehistorycznego” oraz zagranicznymi czasopismami naukowymi. Wśród jego publikacji związanych z podróżami znalazły się m.in.