na krótko utracił tekę w styczniu 1990 po ujawnieniu prowadzonych przez niego negocjacji z Palestyńczykami, ale został niebawem mianowany ponownie w obliczu kryzysu rządowego. W 1992 złożył mandat parlamentarny na znak protestu wobec przeciągania się procesu pokojowego.
Partia Pracy wysunęła kandydaturę Ezera Weizmana na prezydenta Izraela po upływie drugiej kadencji Chaima Herzoga w 1993; został wybrany 24 marca i zaprzysiężony 13 maja 1993. Zachował stanowisko na drugą kadencję, ale po ujawnieniu w końcu 1999 skandalu finansowego – przyjęcia łapówki od przedstawicieli biznesu – ustąpił ze stanowiska prezydenta w lipcu 2000. Jego następcą wybrano Moszego Kacawa.
Przypisy
Bibliografia
Ezer Weizman – biografia
Kategoria:Izraelscy ministrowie obrony Kategoria:Izraelscy ministrowie nauki Kategoria:Izraelscy ministrowie transportu Kategoria:Izraelscy piloci Kategoria:Ludzie urodzeni w Tel Awiwie Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa Białego Kategoria:Posłowie do Knesetu IX kadencji Kategoria:Posłowie do Knesetu XI kadencji Kategoria:Posłowie do Knesetu XII kadencji Kategoria:Prezydenci Izraela Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2005