hetmana Stanisława Żółkiewskiego – Ex ossibus ultor. Wraz ze Zdzisławem Lewickim i Leonem Kazubskim działał w gimnazjalnym kole Związku Młodzieży Polskiej „Przyszłość” (PET), a 7 lipca 1909 roku wraz z nimi uczestniczył w zjeździe tej organizacji we Lwowie. W sanockim gimnazjum był też prezesem kółka literacko-artystycznego. W latach 1911–1914 odbył studia polonistyczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Działalność literacka Pisał dla Pamiętnika Literackiego i w nim też debiutował w 1913 roku. Podczas I wojny światowej został internowany i wywieziony na Syberię. Do Polski powrócił w 1920 roku wraz z 5. Dywizją Strzelców Polskich, która była ewakuowana z Dalekiego Wschodu Rosji statkiem „Jarosław”. W niepodległej II Rzeczypospolitej Julian i Emilia Krzyżanowscy zamieszkali w Lublinie. Rozwój naukowy kontynuował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1921 roku uzyskał doktorat (rozprawa pt. «Goffred» Tassa-Kochanowskiego w romantyzmie polskim), a 23 czerwca 1926 roku jako docent historii literatury polskiej uzyskał habilitację na macierzystym Wydziale Filozoficznym UJ (na podstawie książki pt. Romans pseudohistoryczny w Polsce wieku XVI). Od 1921 roku był nauczycielem w Gimnazjum im. Vetterów w Lublinie, później w Gimnazjum Wacławy Arciszowej w Lublinie.