Język poezji Tranströmera jest wyciszony, jednocześnie w utworach spotyka się obrazy pełne paradoksów.
W 1990 za För levande och döda otrzymał Nagrodę literacką Rady Nordyckiej. 21 września 1990 został uhonorowany tytułem doktora honoris causa uniwersytetu w Sztokholmie. W 1996 otrzymał nagrodę im. Augusta Strindberga za Sorgegondolen. W 2011 otrzymał tytuł profesora. W tym samym roku został laureatem literackiej Nagrody Nobla, za zwięzłe, przejrzyste obrazy, które dają nam świeży dostęp do rzeczywistości. W 2014 został doktorem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Zmarł 26 marca 2015 po krótkiej chorobie.
Twórczość (wybory poezji w języku polskim) Dziki Rynek i Żywym i umarłym, Kraków: „Miniatura”, 1989. Moja przedmowa do ciszy, Kraków: Oficyna Literacka, 1992. Muzeum motyli, Kraków: Oficyna Literacka, 1994. Gondola żałobna, Kraków: Oficyna Literacka 1996. Późnojesienny labirynt, Kraków: Oficyna Literacka, 1997. Niebieski dom, Warszawa: „IBiS”, 2000. Podsłuchany horyzont, Lublin: „Gaudium”, 2005. Wiersze i proza 1954-2004, Kraków, Wydawnictwo a5, maj 2012, tłum.