Wojna fińsko-radziecka (1921–1922) (fi. Itäkarjalaisten kansannousu, ros. Вторая советско-финская война) – konflikt zbrojny o Wschodnią Karelię pomiędzy Finlandią i powstańcami karelskimi a Rosją Sowiecką w latach 1921-1922.
Przyczyny Na obszarze Wschodniej Karelii, która nigdy nie wchodziła w skład Wielkiego Księstwa Finlandii, zamieszkiwali Karelowie, którzy chcieli przyłączyć się do niedawno utworzonej Finlandii. Starcia fińsko-sowieckie z okresu rosyjskiej wojny domowej zakończyły się traktatem pokojowym, zawartym 14 października 1920 r. w Tartu, na mocy którego m.in. Wschodnia Karelia i region Kola pozostały w granicach Rosji.
W latach 1918 i 1919 r. w okręgach Repola i Porajärvi odbyły się referenda miejscowej ludności, która opowiedziała się za przyłączeniem do Finlandii. W lutym 1920 r. fiński rząd Juho Vennoli zdecydował o obronie ludności karelskiej przed bolszewikami. Do sowieckiego ministra spraw zagranicznych Gieorgija W. Cziczerina została posłana nota dyplomatyczna, żądająca wycofania wojsk sowieckich ze spornych okręgów.