Gwara lasowska, gwara lasowiacka – regionalna gwara używana w centralnej części Kotliny Sandomierskiej, należąca do dialektu małopolskiego, ale charakteryzująca się również naleciałościami z innych dialektów. Posługuje się nią grupa etnograficzna Lasowiaków. Najwcześniejsze wiadomości o tej gwarze pochodzą z roku 1880. Występowała między Wisłą, Sanem, Wisłokiem i Wisłoką.

Zasięg i podział Zasadniczo będąc jedną z gwar małopolskich, wykazuje szereg cech przejściowych, wywodzących się głównie z dialektu mazowieckiego. Dokładny zasięg występowania gwary lasowiackiej jest ujmowany odmiennie przez różnych autorów. Istnieją ponadto dość szerokie strefy przejściowe z gwarami sąsiednich grup etnograficznych.

W ujęciu Franciszka Kotuli obszar zamieszkiwany przez Lasowiaków na zachodzie zbliża się do dolin Wisłoki i Wisły (przy czym same te doliny należą do odrębnych regionów), na wschodzie sięgając prawie Janowa Lubelskiego i Biłgoraja. Na południu graniczy z regionem ropczyckim, rzeszowskim i pogranicznym. Jan Stanisław Bystroń dzielił tę grupę na Lasowiaków zamieszkujących widły Wisły i Sanu oraz Borowiaków żyjących po prawej stronie Sanu. Wiązał tę grupę z Sandomierzanami, podkreślając jednocześnie ich odrębność wynikającą z mieszanego pochodzenia i leśnego charakteru osadnictwa.