plótł → plit, niosę → niese). Przejście dawnego długiego "a" w dźwięk pośredni między "o" a "a" (cecha typowa dla Małopolski, ale również północnego Mazowsza). Przejście dawnego długiego "o" w dźwięk pośredni i labializujący (np. kot → kłot) lub nielabializujący, pośredni między "o" a "u" (cecha typowa dla południowej Małopolski, ale również północnego Mazowsza). Przejście dawnego długiego "e" w dźwięk pośredni między "e" a "i" lub "y" albo całkowicie w "i" lub "y". Zachowanie zębowego "ł" we wschodniej i północnej części obszaru. Prelabializacja nagłosowego "o" (np. osiem → łosiem). Prejotacja nagłosowego "e" i "a" (np. Antek → Jentek). Przejście "kr" w "chr" na zachodzie obszaru. Twarde "l" przed "i" (cecha mazowiecko-lubelska), zwłaszcza na północy obszaru i zmiękczone "l" przed "e", a we wschodniej części też przed innymi samogłoskami (np. tablica → tablyca, wesele → wesel'e). Wymowa zbitek /t-sz/, /d-ż/ jako "cz", "dż" (np. trzeba → czeba, drzewo → dżewo), cecha typowa dla dialektu małopolskiego, południowokresowego i wielkopolskiego. Końcówka -my w narzędniku liczby mnogiej rzeczowników (cecha mazowiecka) (np. babami → babamy). Końcówka -wa w osobie 1. liczby mnogiej i -ta w osobie 2. liczby mnogiej. Częsty brak form męskoosobowych (np.