Do połowy XIII w. dwór królewski i związane z nim funkcje władcze nie były wyraźnie zinstytucjonalizowane. Był to raczej zbiór osób podróżujących łącznie z królem, wypełniających pewne zadania, w zależności od potrzeb czy życzeń króla. Rozwój władzy króla doprowadził do podwyższenia poziomu kompetencji (do kurii wprowadzano wykształconych przedstawicieli niższej szlachty) i rozdziału jednolitego dotychczas ciała na trzy osobne: ścisłą radę królewską (fr. conseil du roi) dla spraw politycznych, izbę obrachunkową (fr. chambre des comptes) dla spraw skarbowych i parlament (fr. parlement – miejsce, gdzie się rozmawia) dla wymiaru sprawiedliwości.
W gronie stałych doradców króla (określanym jako hôtel dui loi) byli świeccy i duchowni znawcy prawa (iurisperti), pomagający mu rozstrzygać spory między wasalami. Z tego okresu (ok. 1239) wywodzi się też nazwa parlement, oznaczająca dyskusję w kwestiach prawnych, między królem a członkami jego dworu.