Partia ta miała na celu, oprócz pełnej świadomości narodowej, osiągnięcie szeregu reform, aby stać się bardziej wpływową w podejmowaniu decyzji w polityce kraju, zamiast zdobycia niepodległości.

Po konflikcie jaki miał miejsce między politykami, intelektualistami oraz głównie klasą robotniczą z Barcelony (znanym powszechnie jako Tragiczny Tydzień) część obywateli chciała się uwolnić od Hiszpanii.

Nacjonalizm kataloński polegał na protekcjonistycznych poglądach burżuazji oraz klasy robotniczej, aczkolwiek antyliberalny Karlizm wciąż istniał na wsi i pomógł narodzić się prawemu skrzydłu Katalonii.

Nowe poglądy jakie niosła ze sobą Generacja 14 były częściowo powiązane z tymi ideałami, lecz skłaniały się ku bardziej nowoczesnym wartościom reprezentującym wiarę w idealistyczne zmiany. Większość członków burżuazji przemysłowej kraju wspierało Lligę Regionalista de Catalunya (1901–1936), która stała się najbardziej wpływową partią dopiero około 1925 r. Intelektualiści Nuocentisme, z Eugenio d'Orsem na czele, dostali swoją szansę.