Po prawej stronie znajduje się druga grupa artefaktów: pęczek marchwi, otwarta latarnia leżąca na podłodze, gliniany dzbanek, miotła, ryba na talerzu oraz martwy ptak.
Obrazy rodzajowe z tego okresu ukrywały często wiele symbolicznych przesłań. Płótna takie malowali np. Jan Steen, Pieter de Hooch i Gabriël Metsu. Również i Dou nie stronił od takich form przekazu. Wspomniana latarnia symbolizowała w tym przypadku zaniedbanie. Pantofel leżący pomiędzy koszem a kołyską mógł nawiązywać do odrzuconej miłości. Po prawej stronie widoczna jest częściowo wypalona zgaszona świeca, która oznacza nieuchronny upływ czasu. Świeca na obrazie ma duże znaczenie, zwłaszcza w zestawieniu z inną pracą powstałą pięć lat później pt. Chorująca kobieta. Wydaje się, że Dou przedstawił na tym obrazie tę samą postać, ale już nie jako młodą matkę, lecz dojrzałą kobietę. U jej stóp klęczy córka, czule trzymająca matkę za rękę, a służąca podaje lek swojej pani. Pomieszczenie jest wysprzątane, rzeczy i wyposażenie bardziej wykwintne.