W testamencie ojca został wyznaczony na jego dziedzica w Lüneburgu i Lauenburgu. Ostatecznie podział dóbr Welfów pomiędzy Wilhelma i jego starszych braci (Henryka V i Ottona IV) został potwierdzony układem w 1202. Wilhelm poślubił wówczas Helenę, siostrę ówczesnego króla duńskiego Kanuta VI, a córkę Waldemara I), co było elementem zawartego przez jego brata Ottona sojuszu z Danią. Aktywnie popierał Ottona w staraniach o koronę niemiecką: stanowił jego łącznika w kontaktach z dworem angielskim, brał też udział w działaniach wojennych (m.in. w wyprawie na Turyngię w 1202 r.). Dbał o rozwój swego księstwa (dzięki małżeństwu zyskał liczne posiadłości na Półwyspie Jutlandzkim), m.in. w celu usprawnienia handlu solą założył Bleckede (wówczas nazwane Löwenstadt - "Miasto Lwa", dla upamiętnienia ojca Wilhelma). Nie używał jednak tytułu książęcego, a na swych pieczęciach tytułował się jedynie: Willehelmus de Luneburc filius Ducis Saxonie (Wilhelm z Luneburga, syn księcia Saksonii).
Jedynym dzieckiem Wilhelma był urodzony w 1204 syn Otto I Dziecię.