Ekspedycja wschodniokarelska (fi. Vienan retkikunta) – fińska wyprawa wojskowa do Wschodniej Karelii w 1918 r., podczas fińskiej wojny domowej.
Historia Po wybuchu fińskiej wojny domowej pomiędzy Białymi i Czerwonymi Finami w styczniu 1918 r., w obozie tych pierwszych powstała koncepcja przeprowadzenia ekspedycji wojskowej do Wschodniej Karelii w celu jej włączenia w granice Finlandii. Część mieszkańców tej krainy popierała takie rozwiązanie. Było to związane z ideą utworzenia tzw. Wielkiej Finlandii. Dowództwo Białych Finów sformowało 2 grupy wojskowe, liczące ok. 1,5 tys. ludzi. W skład pierwszej większej grupy wchodziły elitarne fińskie oddziały jegierskie pod dowództwem por. Kurta Martti Walleniusa. Przekroczyła ona granicę w rejonie Kuusamo, ale po walce z silnym oddziałem Czerwonej Gwardii została zmuszona do odwrotu. Druga grupa dowodzona przez ppłk. Carla Wilhelma Malma, licząca ok. 350 żołnierzy, przedostała się bez problemu na drugą stronę granicy, po czym do 10 kwietnia podeszła pod miasto Kem na wybrzeżu Morza Białego. Była jednak zbyt słaba, aby zająć je, w związku z czym wycofała się do Uchty. Dowództwo fińskiej w takiej sytuacji zmieniło taktykę działania i nakazało zajmowanie kolejnych karelskich wsi i miasteczek, werbując ich mieszkańców do ochotniczych oddziałów.