Francisco de Sá de Miranda (ur. 28 sierpnia 1481, zm. 17 maja 1558) – portugalski poeta i humanista renesansowy.

Jego zasługą jest wprowadzenie do portugalskiej literatury gatunków poetyckich renesansu włoskiegoHand-Book of Universal Literature, from the Best and Latest Authorities: Designed for Popular Reading and as a Text-Book for Schools and Colleges by Anne C. Lynch Botta, Derby & Jackson, New York 1860, s. 351., takich jak sonetTłumaczenia na angielski można odnaleźć w antologii Lusitania illustrata. Notices on the history, antiquities, literature &c, by John Adamson, Newcastle on Tyne 1842, s. 1-4., ekloga, list poetycki. W ten sposób poeta przygotował grunt pod późniejsze wystąpienie Luisa de Camõesa. Rolę poety można porównać do tej, jaką w Anglii odegrali Thomas Wyatt i Henry Howard. Najbardziej znanym utworem Francisca de Sá de Mirandy jest sonet O sol é grande, caem co’a calma as aves, przedrukowywany we wszystkich antologiach poezji portugalskiej i zamieszczany na licznych stronach internetowych. Utwór ten przełożył na język polski Julian Adolf ŚwięcickiObraz literatury powszechnej w streszczeniach i przykładach. Ułożyli Piotr Chmielowski i Edward Grabowski, Tom drugi. czasy nowożytne, Warszawa 1896, s. 122..