Był współzałożycielem (1720) gdańskiego towarzystwa naukowego Societas Litteraria cuius symbolum virtutis et scientiarum incrementa, najstarszego towarzystwa naukowego na ziemiach polskich, które istniało przez 7 lat (do roku 1727).
W 1721 Rada Gdańska zleciła mu opracowanie dalszego ciągu dzieła Caspra Schütza Historia Rerum Prussicarum, udostępniając zarazem archiwa Gdańska i wyznaczając stałą pensję. Opracował on okres 1526-1733 i wydał je w 9 tomach pod tytułem Geschichte der Preussischen Lande Königlich-Polnischen Antheils.
1729-1749 W roku 1729 objął stanowisko profesora retoryki i poezji w Gdańskim Gimnazjum Akademickim, a w 1749 katedrę prawa i historii. W czasie oblężenia Gdańska, w roku 1733 poznał wojewodę mazowieckiego Stanisława Poniatowskiego, który zaangażował go jako nauczyciela historii (od roku 1737) dla swoich synów – w tym przyszłego króla Stanisława Augusta. W tym samym roku (1733) poślubił Eufrozynę Florentynę Fischer (1° voto: Hoheisel), z którą doczekał się 2 córek. Dla swoich uczniów opracował podręcznik historii Polski, który wydał w roku 1740 pt. Historia Polona a Lecho ad Augusti II mortem. W czasie bezkrólewia był zwolennikiem Stanisława Leszczyńskiego, ale później szybko odzyskał łaskę Augusta III, który mianował go w roku 1740 królewskim radcą legacyjnym.