Sprawa Siuczyka i Chadyki została zamknięta wiosną 1997 roku.
Ludmiła Hraznowa była członkinią Komitetu Organizacyjnego Inicjatywy Obywatelskiej „Karta'97”. Od 1997 roku regularnie uczestniczy w rozprawach sądowych, które mogą mieć jej zdaniem charakter prześladowań politycznych. Do 2010 roku brała udział w ponad 200 takich rozprawach. W ich trakcie udziela sądzonemu emocjonalnego i moralnego wsparcia, dzieli się informacjami i rozmawia z bliskimi. Jej zdaniem jeżeli rodzice sądzonego widzą, że ich dziecko otrzymuje wsparcie od kogoś z politycznego środowiska, lepiej rozumieją, że nie popełniło ono przestępstwa, lecz stało się ofiarą prześladowań. Hraznowa udziela także wsparcia rodzinom skazanych na karę śmierci. Praca taka jest wyczerpująca fizycznie i emocjonalnie – nie tylko ze względu na specyfikę oskarżanego o fasadowość białoruskiego wymiaru sprawiedliwości, ale także dlatego, że rozprawy często odbywają się w małych, bardzo zatłoczonych i niewietrzonych pomieszczeniach.