Zakładano osiągnięcie prędkości rzędu 444 km/h, zasięgu 6500 – 8330 km (w zależności od masy przenoszonego uzbrojenia) i udźwigu bomb rzędu 2000 – 4000 kg. Samolot miał posiadać silne uzbrojenie defensywne, aby był w stanie samodzielnie obronić się przed atakami nieprzyjacielskich myśliwców podczas długodystansowych lotów.
Projekt Głównym problemem, przed jakim stanęli japońscy konstruktorzy, był brak doświadczenia w projektowaniu tego typu maszyn. Bardzo duże rozmiary nowego samolotu stwarzały wiele trudności: od braku odpowiedniego podwozia po konstrukcję czterosilnikowego napędu. W zaistniałej sytuacji postanowiono sięgnąć po rozwiązania zagraniczne. W 1938 roku w Stanach Zjednoczonych oblatany został duży, czterosilnikowy samolot pasażerski Douglas DC-4E. Była to konstrukcja eksperymentalna (E-experimental) przeznaczona do przewozu 42 pasażerów. Maszyna produkcji firmy Douglas Aircraft Company okazała się jednak być konstrukcją nieudaną. Linie lotnicze wyraziły zainteresowanie zdecydowanie bardziej ekonomicznym samolotem Boeinga, pasażerskim Boeing 307 Stratoliner i Douglas nie mógł liczyć na uruchomienie produkcji seryjnej swojego modelu. W 1939 roku samolot przekazano liniom United Air Lines i wkrótce potem wystawiono na sprzedaż.