w rezultacie weszliśmy do akcji w liczbie mniej niż 500 ludzi”. Mimo to Rough Riders poszli do ataku u boku regularnych oddziałów. Dzięki wnikliwej obserwacji oficerowie mogli rozpoznać miejsca stanowisk nieprzyjacielskich w okopach i w gęstwinie roślinności i odpowiednio pokierować ludźmi. Bitwa trwała nie więcej niż półtorej godziny. Zginęło jedynie ośmiu Rough Riders, a 31 zostało rannych.
Amerykanie opanowali ten punkt oporu Hiszpanów na drodze do Santiago. Generał Young zatrzymał wojska na sześć dni w oczekiwaniu na sprowadzenie zaopatrzenia z wybrzeża. Rough Riders wykorzystali ten czas na odpoczynek, opiekę nad rannymi i palenie zwłok poległych obu stron. Coraz więcej żołnierzy padało ofiarą chorób tropikalnych. Wśród złożonych chorobą znalazł się generał Joseph Wheeler. W tej sytuacji brygadier-generał Samuel S. Sumner przejął dowodzenie nad kawalerią, a Wood nad 2 Brygadą. To spowodowało awans Roosevelta na pułkownika i dowódcę Rough Riders. W czasie dalszego marszu ku Santiago płk Roosevelt i jego ludzie nie otrzymali żadnych konkretnych rozkazów. Zdecydowano, że dywizja gen. Henry’ego Lawtona będzie główną siłą w starciu, które przeszło do historii jako bitwa pod El Caney, doprowadzając do zdobycia kolejnej hiszpańskiej pozycji. Rough Riders dołączyli w trakcie trwania bitwy.