200px|right|thumb|Podstawowa wersja herbu według Szymańskiego 200px|right|thumb|Oboczna wersja herbu według Szymańskiego 200px|right|thumb|Obie wersje herbu u Piekosińskiego 200px|thumb|Epitafium Zbyluta Pałuki we włocławskiej katedrze – jeden z najwcześniejszych wizerunków herbu
Pałuki (Paluki, Palucensis, Pałuka) – polski herb rycerski, zarzucony na przełomie XIV i XV wieku na rzecz herbu Topór. Występował w Wielkopolsce, w regionie, od którego używający go ród wziął swoje miano, to jest na Pałukach.
Blazonowanie W polu topór z krzyżykiem kawalerskim w pas, zaćwieczonym na obuchu. Brak informacji o barwach, klejnocie i labrach.
Zachował się też jeden średniowieczny wizerunek, w którym zamiast krzyżyka były dwa języki zakończone kulkami.
Franciszek Piekosiński przytacza wizerunki obu wersji herbu, ale w lustrzanym odbiciu.
Najwcześniejsze wizerunki Najwcześniejsze wizerunki herbu pojawiają się na pieczęciach Sławnika z 1292–1302, Zbyluta z 1343, Trojana z 1357/8, Wojciecha, opata lubińskiego, Zbyluta, biskupa włocławskiego z 1377 oraz na płycie nagrobnej ostatniego z 1383.