Marsz Chabarowski (ros. Хабаровский поход) – operacja wojskowa Białych przeciwko siłom Republiki Dalekowschodniej w latach 1921–1922.
W marcu 1921 r. we Władywostoku doszło do antybolszewickiej rebelii, w rezultacie której powstał Tymczasowy Rząd Przyamurski na czele z Spirydionem D. Mierkułowem. Jego siły zbrojne zostały nazwane Armią Dalekowschodnią, zaś ich dowódcą został gen. Wiktoryn M. Mołczanow. Zostały z niej wydzielone 6-tysięczne siły wojskowe, nazwane Armią Białopowstańczą. Na jej czele stanął gen. W.M. Mołczanow. Funkcję szefa sztabu objął gen. Paweł P. Pietrow. Wchodzące w skład armii brygady przekształcono w oddziały powstańcze, które nazwano kolorami (np. oddziały Brygady Iżewsko-Wotkińskiej – niebieskie, Pułk Uralski – czarny, Pułk Irkucki – malinowy, czy Pułk Omski – zielony). Na pocz. listopada 1921 r. przystąpiła ona do ryzykownego tzw. Marszu Chabarowskiego w celu zdobycia Chabarowska i wywołania antybolszewickiego powstania miejscowej ludności. Marsz odbywał się 2 kolumnami: wzdłuż linii kolejowej Władywostok-Chabarowsk i wzdłuż rzeki Ussuri. Dowódcą jednej z kolumn był płk Borys B. Filimonow. W poł. listopada na kierunku anuczinskim osiągnięto pierwsze sukcesy bojowe, zdobywając kilka dział i amunicję do nich (nie było ich u Białych).