Do zamachu stanu Al-Gajlaniego, zwanego również zamachem stanu „złotego czworoboku”, doszło 1 kwietnia 1941. W rezultacie obalono reżim regenta Abd al-Ilaha i objęcia stanowiska premiera przez Raszida Alego al-Gajlaniego. Zamachem kierowali czterej generałowie iraccy o poglądach nacjonalistycznych, nazywani „złotym czworobokiem”. Ich celem było wywalczenie pełnej suwerenności Iraku, w miejsce ustroju wprowadzonego przez Brytyjczyków w 1932, przy współudziale z wywiadem wojskowym niemieckim. Z kolei Niemcy planowały w razie powodzenia przejęcie złóż naftowych na terenie Iraku, a może i Iranu (pod rządami sympatyzującego z nimi Rezy Szaha Pahlawiego), i koordynowały przewrót Al-Gajlaniego ze swoją ofensywą w Afryce Północnej, mającej na celu odebranie Brytyjczykom Egiptu i strefy Kanału Sueskiego. W efekcie doszło do brytyjskiej inwazji na Irak i okupacji kraju przez Brytyjczyków do 1947.
Historia W pierwszym okresie II wojny światowej, w latach 1939–1941, rządzili Irakiem regent Abd al-Ilah oraz premier Nuri as-Sa’id, lojalni wobec Wielkiej Brytanii. Irak zerwał stosunki z Niemcami 5 września 1939, 5 dni po ataku Niemiec na Polskę i 2 dni po wypowiedzeniu Niemcom wojny przez Wielką Brytanię. Jednakże część oficerów armii irackiej oraz członków rządu Nur as-Sa’ida w dalszym ciągu sympatyzowała z Niemcami.