Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce otrzymał na Uniwersytecie Wrocławskim w roku 2002; zatwierdziła go Rada Wydziału Nauk Humanistycznych po prezentacji rozprawy habilitacyjnej Stygnąca planeta. Polska krytyka artystyczna wobec malarstwa historycznego i historii. Stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Historii Sztuki Uwr. otrzymał w roku 2004, a tytuł profesora nadany przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, 3 kwietnia 2009 roku.
Praca zawodowa i naukowa Pracę zawodowa rozpoczął w 1979 roku jako asystent stażysta, początkowo w Katedrze, a później w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1996–1999 był zastępcą dyrektora Instytutu Historii Sztuki ds. ogólnych, będąc jednocześnie, w latach 1996–2005, kierownikiem studiów wieczorowych (niestacjonarnych). W latach 2005–2012 był dyrektorem Instytutu Historii Sztuki Uwr oraz, do chwili obecnej, kierownikiem Zakładu Historii Sztuki Nowoczesnej. Jest autorem szeregu książek z szeroko pojmowanej historii sztuki i kilkudziesięciu rozpraw i artykułów, wielokrotny uczestnik seminariów i sesji naukowych, w tym wielu zagranicznych. Jego publikacje dotyczą głównie polskiej i europejskiej sztuki XIX i XX wieku oraz sztuki nowoczesnej (lista najważniejszych publikacji książkowych w załączeniu).