Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1989/1990, kiedy zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej i klasyfikacji zjazdu oraz drugie w klasyfikacjach supergiganta i kombinacji. Ponadto w sezonie 1988/1989 była trzecia w klasyfikacji zjazdu, a w sezonie 1990/1991 była trzecia w supergigancie.
W 1989 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Vail, gdzie zdobyła brązowy medal w supergigancie. Wyprzedziły ją tam tylko dwie Austriaczki: Ulrike Maier i Sigrid Wolf. Był to jej jedyny medal wywalczony na międzynarodowych zawodach tej rangi. Na tej samej imprezie zajęła też szóste miejsce w zjeździe. Zajmowała także ósme miejsce w supergigancie i zjeździe na mistrzostwach świata w Crans-Montana w 1987 roku i supergigancie podczas mistrzostw świata w Saalbach w 1991 roku. W 1984 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie zajęła 24. miejsce w gigancie. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Calgary była między innymi dziesiąta w supergigancie i trzynasta w zjeździe. Najlepszy wynik olimpijski osiągnęła podczas igrzysk olimpijskich w Albertville w 1992 roku, gdzie była siódma w supergigancie. Brała ponadto udział w igrzyskach w Lillehammer dwa lata później, gdzie zajęła 31.