Cierpiał także na przewlekłe bóle, z którymi radził sobie używając autohipnozy.

We wczesnych latach pięćdziesiątych antropolog i cybernetyk Gregory Bateson zaprosił Ericksona w charakterze konsultanta do udziału w szeroko zakrojonych badaniach nad komunikacją. Znali się już wcześniej, po tym jak Bateson i Margaret Mead poprosili go o pomoc w analizie filmów, na których Mead zarejestrowała stany transu mieszkańców Bali. Za pośrednictwem Batesona, Erickson poznał m.in. Jaya Haleya, Richarda Bandlera i Johna Grindera. Kontakt z nim miał duży wpływ na ich pracę, co wielokrotnie podkreślali m.in. w swoich książkach.

W roku 1973 Jay Haley wydał „Niezwykłą terapię”. Była ona pierwszą publikacją, która zwróciła uwagę szerokiego grona odbiorców na postać oraz podejście Ericksona. Szybko stał się znany także poza środowiskiem związanym z kliniczną hipnozą. Ponieważ wielu ludzi chciało go poznać zaczął prowadzić regularne seminaria. Pracę tę kontynuował do końca życia.