W 1839 na parterze kamienicy otwarto piwiarnię „Pod Nadzieją”, która jako pierwsza w mieście serwowała piwo bawarskie. Był to jeden z ulubionych lokali grupy młodych literatów i malarzy nazywanych Cyganerią Warszawską. Mieścił się tam również sklep wielobranżowy należący do Iwana Skwarcowa.
W latach 1887–1888 kamienica została przebudowana w związku z przebiciem do Krakowskiego Przedmieścia ul. Miodowej. Ścianę szczytową i oficyny południowe przekształcono na elewacje według projektu Józefa Hussa. Do przebicia ulicy na właścicielach pałacu Małachowskich i kamienicy ciążył obowiązek przepuszczania przechodniów z Krakowskiego Przedmieścia na ul. Miodową lub odwrotnie. Ruch przechodniów zwiększał atrakcyjność kamienicy i jej oficyn dla firm handlowych.
Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 budynek spłonął i został rozebrany do pierwszego piętra. Dalsze zniszczenia miały miejsce w 1944 podczas powstania warszawskiego. Ogółem w czasie II wojny światowej kamienica została zniszczona w 70%.
W latach 1948–1949 budynek odbudowano według projektu Zygmunta Stępińskiego.