Jednymi z najbardziej znanych cech charakterystycznych na tych listach są opracowane przez Davida Nunana (1991) pięć cech CLT:

Nacisk na uczenie się komunikacji poprzez interakcję w języku docelowym. Wprowadzanie tekstów autentycznych do procesu uczenia się. Stworzenie uczącym się możliwości do skupienia się nie tylko na języku, lecz również na procesie zarządzania nauką. Docenienie wkładu osobistych doświadczeń uczącego się jako ważnego elementu nauki w klasie. Próba powiązania nauki w klasie z czynnościami językowymi poza klasą.

Te pięć cech, jak twierdzą praktycy CLT pokazują ich zainteresowanie potrzebami i pragnieniami ich kursantów, jak również związek między językiem, jaki nauczany jest w klasie z językiem używanym poza klasą. Według tej bardzo szerokiej definicji jakakolwiek praktyka nauczania, która pomaga studentom rozwijać ich kompetencję komunikacyjną w kontekście autentycznym uważana jest za dopuszczalną i korzystną formę nauczania.