W 1937 przewodniczył VI Wszechamerykańskiemu Soborowi, w czasie którego przyczynił się do spisania statusu Kościoła prawosławnego w Ameryce w jego skomplikowanej sytuacji jurysdykcyjnej oraz powołał do życia seminaria św. Tichona w South Canaan i św. Włodzimierza w Nowym Jorku.
W 1950 został podniesiony do godności metropolity całej Ameryki i Kanady. Jako metropolita szczególnie wspierał działalność misyjną Kościoła, propagując powstawanie parafii anglojęzycznych i opracowując pierwsze materiały do nauki religii prawosławnej w tym języku. Zainicjował również współpracę między istniejącymi wcześniej w Ameryce etnicznymi jurysdykcjami prawosławnymi, tworząc podwójny podział Kościoła (na diecezje terytorialne i dodatkowo etniczne). Swoje teksty teologiczne publikował w prasie kościelnej. Był zdecydowanym krytykiem komunizmu i polityki ZSRR. Pisał również wiersze. Wspierał również czynny udział laikatu w życiu Kościoła, zainicjował edukację teologiczną kobiet w Kościele amerykańskim.
Zmarł w 1965 po chorobie i został pochowany w monasterze św. Tichona w South Canaan.
W 2010 Kościół Prawosławny w Ameryce zapowiedział podjęcie szczegółowych studiów nad jego życiem poprzedzających ewentualną kanonizacjęOCA Canonization Commission to resume its work.