20 sierpnia 1953 w Budapeszcie ustanowił rekord świata w biegu na 400 metrów przez płotki wynikiem 50,4 s, poprawiając liczący już 19 lat wynik Glenna Hardina. Na mistrzostwach Europy w 1954 w Bernie nie zdobył jednak złotego medalu, lecz srebrny, przegrywając ze swym rodakiem Anatolijem Julinem. 13 października tego roku w Londynie ustanowił rekord świata w biegu na 440 jardów przez płotki wynikiem 51,3 s. Na igrzyskach olimpijskich w 1956 w Melbourne był czwarty w biegu na 400 metrów przez płotki, po trzech reprezentantach Stanów Zjednoczonych (utracił wówczas rekord świata). W sztafecie 4 × 400 metrów ponownie odpadł w eliminacjach.
Zdobył złoty medal w biegu na 400 metrów przez płotki na mistrzostwach Europy w 1958 w Sztokholmie.
Odnosił sukcesy w biegu na 400 metrów przez płotki na Akademickich Mistrzostwach Świata (organizowanych przez MZS). W Budapeszcie w 1949 był trzeci, w Berlinie w 1951 i w Bukareszcie w 1953 zwyciężył, w Warszawie w 1955 był trzeci, a w Moskwie w 1957 znowu wygrał.
Był mistrzem ZSRR w biegu na 400 metrów przez płotki od 1950 do 1955 oraz z 1957 i 1958. W 1959 był drugi, a w 1949 trzeci. Był również mistrzem ZSRR w biegu na 400 metrów w 1951, w biegu na 200 metrów przez płotki w 1952 oraz w sztafecie 4 × 400 metrów w 1950, 1954 i 1957.