Wszystkie te zasoby wodne Ziemi określa się łącznie mianem wszechoceanu.
Ukształtowanie dna oceanicznego
thumb|Formy ukształtowania dna oceanicznego Do głównych form ukształtowania dna oceanicznego zalicza się między innymi: szelfy kontynentalne – fragmenty dna, które stanowią części bloków kontynentalnych, zbudowane ze skorupy kontynentalnej oraz osadów morskich, zalane przez wody oceanów, sięgają zazwyczaj do 200 m głębokości, gdzie kończą się gwałtownym załomem, stoki kontynentalne – strome odcinki dna oceanicznego, które łączą szelfy z basenami oceanicznymi, baseny oceaniczne – rozległe, słabo urozmaicone fragmenty dna położone na głębokości 4000 do 6000 m p.p.m., zajmują aż 72% powierzchni oceanów, rowy oceaniczne – głębokie formy dna, które sięgają od 7000 do ponad 11000 m głębokości, długie na 300–5000 km, szerokie na 30–100 km, grzbiety śródoceaniczne – systemy wzniesień dna oceanicznego, tworzące podwodne łańcuchy o łącznej długości ok. 60000 km. Powstają w strefach ekspansji dna oceanicznego, gdzie płyty oceaniczne rozchodzą się na boki, a lawa wydostaje się na zewnątrz. Grzbiety wznoszą się na 2000 do 3000 m ponad dna basenów oceanicznych, w środkowej części grzbietów ciągną się głębokie rozpadliny, tzw.