W 1887 (według innych źródeł – 1884) posesję przejęło Rosyjskie Towarzystwo Dobroczynności, wznosząc zespół zachowanych do dziś oficynMarek Kwiatkowski, „Karmelicka czynszówka”, „Stolica” 1982, nr 31, s. 14.. W latach siedemdziesiątych XIX wieku istniał w budynku warsztat produkujący ramy złocone. W okresie międzywojennym umieszczono w kamienicy szkołę akuszersko-felczerską.
Architektura thumb|right|240px|Widok na wewnętrzne podwórzeFot.: Barbara Gołębiewska. Kamienica Karmelitów Bosych – budynek ten, zachowany do dziś, jest obiektem dwupiętrowym, pokrytym stromym dachem, obecnie dwuspadowym (do czasu wybudowania oficyn – trójspadowym).
Pierwotnie pomieszczenia połączone były ze sobą w sposób amfiladowy. Kamienica posiadała dwie drewniane, skrajnie umieszczone, klatki schodowe, dostępne z dwóch wąskich, przesklepionych korytarzy, pełniących rolę sieni. Wejścia do budynku zlokalizowano od strony podwórza. Na osi kamienicy zaprojektowano przejazd bramowy prowadzący na pierwszy dziedziniec. Do XIX wieku nad ryzalitem znajdowała się attyka, a po bokach umieszczone były lukarny, po jednej z każdej strony. Taki widok kamienicy został utrwalony na obrazie Canaletta pt.