Zakręt powstał z głównego koryta Wisły przy jej ujściu do Zatoki Gdańskiej, z zachodniej odnogi odciętej śluzą w końcu XVIII wieku. Wcześniej Wisła łączyła się z zatoką ujściem północno-wschodnim, którego strzegła zbudowana w XV wieku Twierdza Wisłoujście. W wyniku długotrwałego zapiaszczenia – nanoszenia przez Wisłę piasku i mułu, które osadzały się w rejonie jej ujścia – tworzyły się płycizny. Z biegiem lat płycizny powiększały się w wyniku oddziaływania prądów morskich i falowania, rozrastając się w wysepki. Następnie w powiększaniu lądu brali udział ludzie, którzy umacniali jego brzegi i powiększali ziemią uzyskaną z pogłębiania ujścia. Umacnianiu ławic sprzyjało również ich intensywne zalesianie. W 1847 zamknięto ostatecznie stare ujście Wisły groblą, tworząc półwysep Westerplatte i zakręt. Po 1820 zakręt został przebudowany w kanał portowy z kamiennymi nabrzeżami. W latach 1958–1964 został poszerzony i pogłębiony, a wydobytą ziemię wykorzystano do wykonania wzniesienia na Westerplatte, na którym w 1966 stanął pomnik Obrońców Wybrzeża.

Z tego miejsca niemiecki pancernik „Schleswig-Holstein” ostrzelał Wojskową Składnicę Tranzytową na Westerplatte w 1939. To wydarzenie uznaje się za początek II wojny światowej.

Przypisy

Linki zewnętrzne ZAKRĘT PIĘCIU GWIZDKÓW w Gedanopedii

Kategoria:Port morski Gdańsk Kategoria:Rzeki w Gdańsku Kategoria:Nowy Port Kategoria:Westerplatte