W roku 1032 wybuchła wojna pomiędzy Masudem a panującym w Bucharze i Samarkandzie Karachanidą Alitiginem. Dowodzący ghaznawidzkimi wojskami Altuntasz stoczył z Alitiginem zaciętą, nierozstrzygniętą bitwę pod Dabusi pomiędzy Bucharą i Samarkandą. W wyniku odniesionych w niej ran Altuntasz zmarł, jednak w nocy po bitwie jego kadchuda Ahmad Ibn as-Samad zawarł z Alitiginem rozejm i wycofał się z terytorium nieprzyjaciela zanim ten dowiedział się o śmierci chorezmszachaBajhaki, ss. 146 - 156, 165 - 173; Składanek 215 - 216..
Namiestnikiem Chorezmu został teraz syn Altuntasza, Harun. Jednak i on wkrótce skłócił się z Masudem, co było spowodowane m.in. śmiercią w niejasnych okolicznościach w roku 1033 w Ghaznie jego brata. Sprzymierzył on się z Alitiginem, a po jego śmierci w 1034 roku zaprosił do siebie służących dotychczas u tego ostatniego Seldżuków, będących odłamem Turkmenów. W czerwcu/lipcu tego samego roku Harun otwarcie zerwał z Masudem, każąc czytać chutbę we własnym imieniu. Wezyr Ahmad Ibn Abd as-Samad zorganizował jednak zamach na Haruna i ten zmarł w wyniku odniesionych ran 18 kwietnia 1035 roku. Wkrótce władzę po nim przejął jego równie wrogi Ghaznawidom brat, Isma'il Chandan, w międzyczasie Seldżucy zostali jednak przepędzeni z Chorezmu przez władcę Oguz Jagbu, innego odłamu Turkmenów, Szah MalikaBajhaki, ss.