Istniały centra wytwarzające przedmioty ze złota, biskwitu, ośrodki produkcji ceramiki oraz kamieniarskie (produkujące narzędzia lub kule kamienne), przy czym o specyfice produkcji w danym regionie decydowała głównie bliskość źródeł surowców naturalnych, potrzebnych do produkcji.
Niektóre rodzaje surowców (np. złoto) i produkcja oparta na nich była pod kontrolą przywódców religijnych i politycznych, a handel tymi przedmiotami był nadzorowany. Złotnictwo opierało się na wykorzystaniu własnych źródeł złota, głównie z półwyspu Osa. Złotnicy Chiriquí wykonywali wisiorki, ozdoby na głowy, tarcze. Ozdoby wykonywano także z miedzi i tumbaga oraz z surowców organicznych: kości zwierząt, rogów jelenia i muszli. Ozdoby te były noszone zarówno na specjalnych ceremoniach, jak i często na co dzień.
Kamieniarze wykonywali kolumny i filary, często rzeźbione, które były używane jako pomniki grobowe. W delcie rzeki Diduís wykonywali także kamienne kule o średnicy 2,5 m z takich materiałów jak gabro, granodioryt i, rzadziej, wapień. Naczynia codziennego użytku były wykonywane z miejscowych glin i wypalane w ogniu w otwartych dołach.