Klucz do osiągania określonego poziomu rozwoju cywilizacyjnego społeczeństw i doskonalenia się narodów widział w chrześcijaństwie, gdyż tylko ono kieruje się interesami myśli i duszy. Najdoskonalszą postacią chrześcijaństwa był dla niego katolicyzm. W papiestwie widział symbol minionej i przyszłej jedności świata zachodniego – dzięki niemu Europa była kiedyś wielkim narodem chrześcijańskim i dzięki niemu może stać się takim w przyszłości.
Poglądy Czaadajewa były i zdarza się, że są traktowane jako antypatriotyczne. Jednak, jak sam powiadał, wolał biczować swoją ojczyznę i poniżać ją niż oszukiwać. Do roku 1825 Czaadajew związany był z dekabrystami, podzielając ich antyfeudalne idee. Również po rozgromieniu dekabrystów pozostał wierny ich ideałom politycznym.
Historiozofia Historiozofia Czaadajewa była poszukiwaniem Boga w dziejach, próbą ponownej sakralizacji zeświecczonej przez Oświecenie historii. Uważał, że wyższa siła jaką reprezentuje sobą Bóg jest w istocie tożsama z historią – gdzie ona nie działa, tam nie ma historii, lecz tylko chaos wydarzeń. Od czasów Chrystusa esencją historii jest według Czaadajewa rozwój chrześcijaństwa, zwłaszcza jego najdoskonalszej formy – katolicyzmu.