Wilhelm Meise (ur. 12 września 1901 w Essen, zm. 24 sierpnia 2002 w Hamburgu) – niemiecki zoolog. Zajmował się w szczególności ornitologią, jednak niekiedy publikował również prace dotyczące taksonomii skorpionów, pająków, łuskonośnych i mięczaków. Meise uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Essen, jednak w wieku 20 lat przerwał edukację, by pomagać w pracy swemu ojcu. Później pracował również jako pisarz w biurze podatkowym, a także jako nauczyciel domowy u nadleśniczego. W 1924 roku zaocznie zdał maturę w Düsseldorfie i dostał się na berliński Uniwersytet Fryderyka Wilhelma, gdzie studiował matematykę i nauki przyrodnicze. Po czterech latach doktoryzował się pod kierunkiem Erwina Stresemanna. Tematem jego dysertacji doktorskiej było występowanie i krzyżowanie czarnowronów i wron siwych (oryg. Die Verbreitung der Aaskrähe (Formenkreis Corvus corone L.)). Praca ta była często cytowana jako przykład krzyżowania organizmów bliskich gatunkowej odrębności lub wręcz całkowicie odrębnych. Kolejna ważna publikacja Meisego dotyczyła taksonomicznych i historycznych związków pomiędzy wróblami domowymi a śródziemnomorskimi. Od 1929 roku do wybuchu II wojny światowej Meise pracował jako kustosz działu kręgowców Muzeum Historii Naturalnej w Dreźnie. Tam poznał Willego Henniga, studiującego wówczas na Uniwersytecie w Lipsku.