W latach 30. wykładał prawo konstytucyjne polskie i prawo międzynarodowe publiczne w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie oraz był członkiem zwyczajnym i sekretarzem zarządu Towarzystwa WSD. Równocześnie z pracą na UW był związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Był kierownikiem Katedry Prawa Narodów KUL (1928–1933), gdzie wykładał również po wojnie (1944–1946).
W 1938 i 1964 prowadził wykłady z zakresu niesuwerennych podmiotów prawa międzynarodowego w Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego.
W 1944 został członkiem Towarzystwa Naukowego KUL, w 1946 Rady Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego, a w 1947 Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
W latach 1957–1961 był dyrektorem Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 79-6-19).
Dorobek naukowy W pracy naukowej zajmował się prawem międzynarodowym publicznym oraz organizacjami międzynarodowymi. Był pionierem badań w Polsce problematyki suwerenności i roli państwa w obrocie międzynarodowym. Opracował teorię podmiotowości prawnomiędzynarodowej, a także tezę, że państwa nie są jedynymi podmiotami prawa międzynarodowego. Zajmował się genezą i organizacją ONZ.