Ioan E. Bujoiu (ur. 16 września 1894 w Bukareszcie, zm. 20 maja 1956 w więzieniu w Aiudzie) – rumuński działacz gospodarczy i społeczny, wykładowca akademicki, minister przemysłu i handlu w II poł. 1937 r. oraz gospodarki narodowej w 1939 r., opozycjonista antykomunistyczny w latach powojennych
Ukończył liceum „Matei Basarab” w Bukareszcie, a następnie studiował nauki techniczne w „École des Mines” w Paryżu. W 1918 r. przerwał studia i powrócił do Rumunii, wstępując do armii w stopniu podporucznika.
Po zakończeniu I wojny światowej ukończył studia w kraju. Pracował jako inżynier w mieście Câmpina. Położył duże zasługi w rozwoju miejscowego górnictwa. Walczył też o poprawę warunków życia górników, podejmując różne działania społeczne. Od 1937 r. był wykładowcą jako profesor na wydziale górniczo-hutniczym politechniki w Bukareszcie. Jednocześnie objął szereg funkcji: wiceprezydenta Związków Zawodowych Inżynierów w Rumunii, prezesa Stowarzyszenia Przemysłowców Metalurgii i Górnictwa, działacza Naczelnej Rady Górniczej i członka rady przy ministerstwie pracy i zdrowia.