Biorąc pod uwagę budowę , rozróżnia się natomiast 4 odmiany polimorficzne: regularny arsenolit zbudowany z klatek tworzących molekularny kryształ, dwie odmiany jednoskośne – klaudetyt I i klaudetyt II o budowie warstwowej oraz amorficzny, szklisty tritlenek diarsenu otrzymywany przez powolne schładzanie powyżej 250 °C pod ciśnieniem normalnym.
Tritlenek diarsenu jest otrzymywany przez prażenie rud arsenu przy dostępie powietrza:
Zastosowanie do wytwarzania arseninów i arsenianów; do wyrobu szkła o zielonym zabarwieniu; do wyrobu emalii i farb (tzw. zieleń arszenikowa); do konserwacji skór i drewna; jako trucizna na gryzonie; w stomatologii do niszczenia miazgi zębowej; w medycynie.
Arszenik nie jest już obecnie (przynajmniej w Polsce, USA i krajach UE) stosowany do wyrobu szkła, farb, do konserwacji skór i drewna, a także w stomatologii, ze względu na jego toksyczność i działanie rakotwórcze. Produkcja farb opartych na arszeniku została zakazana w Polsce już w 1956 roku.
W starożytności i średniowieczu używany był przez kobiety jako bielidło.
Zastosowanie w medycynie